De lach... De grote vriendelijke glimlach

Esiri Erherine-Essi, Adwoa Essien, 2020

Het heerlijke optimisme dat opstijgt boven de wenkbrauwen.

De flansende kap die getrouwelijk drapeert over de ziel vol vreugde.
Het lijkt op een geglazuurde dadel, zo heerlijk en vol.
De blauwe glans maakt duidelijk dat de dadel een grootse zeereis heeft afgelegd.

De felle glinstervlakken die als watervallen om haar gezicht razen, reflecteren de zon hartelijk.

Groots zijn de ogen. Explosies aan vervulling geven ze over aan degene die ze een blik werpt.
Gelukkige ik met het fotootje van haar.
Het gefonkel in haar ogen hebben een capaciteit die oneindig is.

De glooiende hals waar ik als van een perfecte heuvel af kan rollen.

De kleur rood van liefde.
Zoveel rood, zoveel rood!
Het jaagt me na.
Achtervolgt me en ik geef me gewonnen.
Als enige keer.
Ik laat mij bedelven door het aangezicht van het meisje.
De lach die mij het sterkst raakt.
De vormende lippen die mijn moeder ook heeft.


Het is een buurkindje die het meisje observeert en waar men door geleid wordt tijdens het lezen van deze kunstkritiek bij het schilderij Adwoa Essien waarvan de kunstenaar Esiri Erherine-Essi is.